Kvar dag i desember vil eg trekke frem ein bibliotekar eller bibliotektilsett som byr på seg sjølve og er gode ambassadørar. Ikkje for at desse personane nødvendigvis har gjort noko stort og aktuelt no i haust, men rett og slett fordi dei er representantar for fine bibliotektilsette som gjer ein jobb kvar dag, på forskjellige geografiske stader, i alle slags bibliotek. Ikkje alle av dei er ekstroverte og utadvente, men alle har ein kjærleik til det dei held på med. Dette er personar eg er glad for å kjenne.

Stig Elvis Furset, rådgjevar på Buskerud fylkesbibliotek

StigElvisStig Elvis er «bibliotekaren frå helvete». Det sto lenge i signaturen hans etter at han hadde anbefalt teikneseriar for unge som var langt frå Anne Cath. Vestly for å seie det slik. Han er Elvis-imitator og blødande Brann-supporter, og opplever nok tunge tider om dagen. Første gongen eg helste på han laiv hadde eg nettopp vore på radioen og anbefalt ei barnebok av Astrid Lindgren. Eg elskar Astrid Lindgren, men då kvidde eg meg for å seie akkurat det til han (jada, eg skjemmast). Men eg måtte jo. Han var ikkje imponert, og han greidde vanskeleg å skjule det. Men det var ei nokså ukjent Lindgren-bok! Stig Elvis ville ikkje anbefalt Lindgren trur eg, men det er nok mest fordi han meiner andre fortener å bli løfta fram. Han elskar blod&gørr i bøker. Og han elskar nynorsk. Stig Elvis gifta seg med si kjære Mari i fjor. Sjølvsagt i Las Vegas. Sjølvsagt i ein kopi av Elvis Aaron Presley sin smoking. Stig Elvis, FTW!

Julekalender

Kvar dag i desember vil eg trekke frem ein bibliotekar eller bibliotektilsett som byr på seg sjølve og er gode ambassadørar. Ikkje for at desse personane nødvendigvis har gjort noko stort og aktuelt no i haust, men rett og slett fordi dei er representantar for fine bibliotektilsette som gjer ein jobb kvar dag, på forskjellige geografiske stader, i alle slags bibliotek. Ikkje alle av dei er ekstroverte og utadvente, men alle har ein kjærleik til det dei held på med. Dette er personar eg er glad for å kjenne.

Jorunn Skjelten, tidlegare biblioteksjef Sandøy bibliotek, Møre og Romsdal

JorunnSkjeltenJorunn var i mange år ein del av biblioteksjefkollegiet i Møre og Romsdal. No er ho pensjonist. Eg blei kjent med henne då ho inviterte til samling i Sandøy kommune for rundt ti år sidan, til den vesle øykommunen ute i havgapet lengst nord på Sunnmøre. Eg blei slått av kor open, raus og inkluderande ho var. Og ho var så stolt av heimplassen sin: «Folk lev gode liv her ute på desse øyane», sa ho. Det gjorde inntrykk på meg. Gode liv, ikkje noko meir dilldall. Eg veit at Jorunn har betydd mykje i unge folk sine liv, både som lærar, bibliotekar og lokalpolitikar. Ho er blant dei som bidreg til lokalsamfunnet, ein av desse eldsjelene som gjer små stader til levande samfunn berre ved at dei er tilstades i folk sine liv. Dei som ikkje bryr seg, men som bryr seg om. Jorunn er ein bauta, og eg blir alltid glad når eg får treffe henne.

Julekalender

Kvar dag i desember vil eg trekke frem ein bibliotekar eller bibliotektilsett som byr på seg sjølve og er gode ambassadørar. Ikkje for at desse personane nødvendigvis har gjort noko stort og aktuelt no i haust, men rett og slett fordi dei er representantar for fine bibliotektilsette som gjer ein jobb kvar dag, på forskjellige geografiske stader, i alle slags bibliotek. Ikkje alle av dei er ekstroverte og utadvente, men alle har ein kjærleik til det dei held på med. Dette er personar eg er glad for å kjenne.

Torbjörn Nilsson, biblioteksjef på Malmö stadsbibliotek

TorbjörnNilssonVi skal til utlandet! Torbjörn møtte generalsekretær Ann Berit og eg i Helsinki i mai under IFLA President’s Meeting. Vi var saman i tre dagar: Vi var på møter, besøkte råfine bibliotek, beundra finsk arkitektur, undra oss over alle tatoveringane vi såg på folk, drakk te, kaffi, vin, åt middag i lag, fortalte livshistorier, lo mykje, litt alvor. Under desse dagane var vi alltid einige om kva som var «jättebra» og kva som var «lite tråkigt».  Og Torbjörn er ein usedvanleg lett fyr å like! Vi tre blei ein slags konferanse-bestevenninnetrio.

Torbjörn tok i si tid også intitiativ til barne- og ungdomsfestivalen LitteraLund i nettopp Lund i Sør-Sverige, byen han bur i. Og Torbjörn har ei nydeleg Skåne-dialekt. Han er ein sånn mann du berre vil ta med deg inn på ein kafé, og etter ei stund seie dette til «Skal vi ikkje ta oss enda ein kaffi og prate litt til, Torbjörn?»  Og for eit lidenskapeleg kafémenneske som meg er dette noko av det finaste eg kan seie til nokon.

Julekalender

Kvar dag i desember vil eg trekke frem ein bibliotekar eller bibliotektilsett som byr på seg sjølve og er gode ambassadørar. Ikkje for at desse personane nødvendigvis har gjort noko stort og aktuelt no i haust, men rett og slett fordi dei er representantar for fine bibliotektilsette som gjer ein jobb kvar dag, på forskjellige geografiske stader, i alle slags bibliotek. Ikkje alle av dei er ekstroverte og utadvente, men alle har ein kjærleik til det dei held på med. Dette er personar eg er glad for å kjenne.

Oddmund Kårevik, barnebibliotekar på Enebakk bibliotek

oddmund KårevikOddmund har eg aldri møtt. Han er likevel ein kjær venn. Han maler vakre bilder, han har ein umiskjenneleg penn. Ein gong bretta eg mjølkekartongar, skreiv eit telefonnummer på og vann pengar til barnehagen til tvillingane mine. Derfor kjøpte eg eit bilde av Oddmund som heiter «Kvinna som bretta mjølkekartongar», fordi ho likna på meg, både i handling og utsjånad. Det heng i husværet mitt i Oslo, og eg er så glad i det bildet. På baksida, inn mot veggen, heng Oddmund si fine personlege helsing til meg. Oddmund er homofil. Og kristen. Noko av det siste han delte på Facebook var at han ville forklare seljaren av abonnement på Vårt Land om kvifor han ikkje ville abonnere. Fordi han blir lei seg av å lese debattsidene i avisa, fordi påkjenninga blir for stor når han må lese innlegg underskrivne med namn han kjenner.  Men da var seljaren snar å legge på.

Oddmund er elskverdig, deltakande, omtenksom,  sine venners venn og deler dei finaste songane han veit med meg på Spotify. Eg gleder meg til å treffe han og sjå han i augene.

Julekalender

Kvar dag i desember vil eg trekke frem ein bibliotekar eller bibliotektilsett som byr på seg sjølve og er gode ambassadørar. Ikkje for at desse personane nødvendigvis har gjort noko stort og aktuelt no i haust, men rett og slett fordi dei er representantar for fine bibliotektilsette som gjer ein jobb kvar dag, på forskjellige geografiske stader, i alle slags bibliotek. Ikkje alle av dei er ekstroverte og utadvente, men alle har ein kjærleik til det dei held på med. Dette er personar eg er glad for å kjenne.

 Rita Mundal, biblioteksjef i Lom

RitaMundalRita Mundal var ei eg kjente før eg møtte henne i levande live, og vi blei kjent gjennom Twitter og Facebook. Brave new world! Rita KAN sosiale medier, og ho er synleg, talefør, skrivefør og usedvanleg hyggeleg. Ho har i lag med sine kollegaer vist oss ein ny måte å drive eit lite bibliotek på. Derfor blei Lom bibliotek kåra til «Årets bibliotek» i 2012. Lom bibliotek er eit fyrtårn og noko å strekke seg etter. Rita og eg har også delt ein felles gåsehudseanse då vi i eit kvardagsleg lunsjlokale med masete akustikk delte opplevinga vår av lesinga om vesle Odin i «Juvikfolket» av Olav Duun.  Odin som blei sett bort av mora sju år gammal. Ikkje av mangel på morskjærleik, men av naud. Både Rita og eg har søner. Både Rita og eg tek i bruk dei store orda om kva litteraturen eigentleg handlar om. Det handlar først og fremst om erkjenninga av at vi ikkje står aleine. Når vi kan dele skjæringspunkta, når vi ser at at andre har sett det same som oss, da blir alt plutseleg meir verdifullt. Da blir det dobbelt sant. For Sigrid Undset sa at «…menneskenes hjerter forandrer seg aldeles intet i alle dager».

Vi er i ei anna tid fleire generasjonar tilbake, og sju år  gamle Odin skal setjast bort. Men på vegen dit går Rita og eg i lag med den vesle guten og mora hans.

Julekalender

Kvar dag i desember vil eg trekke frem ein bibliotekar eller bibliotektilsett som byr på seg sjølve og er gode ambassadørar. Ikkje for at desse personane nødvendigvis har gjort noko stort og aktuelt no i haust, men rett og slett fordi dei er representantar for fine bibliotektilsette som gjer ein jobb kvar dag, på forskjellige geografiske stader, i alle slags bibliotek. Ikkje alle av dei er ekstroverte og utadvente, men alle har ein kjærleik til det dei held på med. Dette er personar eg er glad for å kjenne.

Signe Thoresen, biblioteksjef i Dovre

Signe ThoresenSigne blei tilsett under sterk tvil som avdelingsleiar i vaksenavdelinga ved Ålesund bibliotek for nokre år sidan. Vi var i tvil fordi ho var så ung, og fordi ho hadde så lite røynsle. Å vere avdelingsleiar for eit såpass stort bibliotek kunne bli vanskeleg. Men Signe tok oss med storm. Ikkje berre med si vakre Dombås-dialekt, men med sin faglege tyngde og si store ro. Ho innførte kategorisering for delar av fagbøkene for vaksne , og dette var dramatisk! Garva bibliotekar med lang fartstid var sterkt i mot dette, men Signe sto fast. Like vennleg overbevisande. Ho er ein av mine mest vellykka tilsettingar nokon gong. Av same grunn gråt eg den dagen ho kom og sa ho ville heim til sitt kjære Dombås med den vesle familien sin. Og eg forsto at ein bibliotekar som Signe har ein berre til låns.

Julekalender

Kvar dag i desember vil eg trekke frem ein bibliotekar eller bibliotektilsett som byr på seg sjølve og er gode ambassadørar. Ikkje for at desse personane nødvendigvis har gjort noko stort og aktuelt no i haust, men rett og slett fordi dei er representantar for fine bibliotektilsette som gjer ein jobb kvar dag, på forskjellige geografiske stader, i alle slags bibliotek. Ikkje alle av dei er ekstroverte og utadvente, men alle har ein kjærleik til det dei held på med. Dette er personar eg er glad for å kjenne.

Thomas Brevik, barnebibliotekar på Lindås folkebibliotek og bokbåtbibliotekar på Epos

Thomas BrevikThomas kjente eg til frå Statens bibliotek- og informasjonshøgskole. Han gjekk to klasser over meg, og visste nok ikkje at eg eksisterte. Han var den tøffe og hardtslåande redaktøren av studentbladet Bråk og Bibliotek. Og så smilte han alltid, da som no. Han er også ein eg har blitt mest kjent med gjennom Facebook. Han har ein svært god penn, og greier den umulege kombinasjonen mellom å vere krystallklar, spissformulert og elskverdig. Ein kan liksom ikkje bli sint på Thomas. Han taggar meg stadig i innlegg som handlar om språkbruk, grammatisk fanatisme og slike ting andre vil kalle ubetydeleg språksnobberi. Og eg elskar at han heilt gjennomført kallar meg Madame President.

Julekalender

Kvar dag i desember vil eg trekke frem ein bibliotekar eller bibliotektilsett som byr på seg sjølve og er gode ambassadørar. Ikkje for at desse personane nødvendigvis har gjort noko stort og aktuelt no i haust, men rett og slett fordi dei er representantar for fine bibliotektilsette som gjer ein jobb kvar dag, på forskjellige geografiske stader, i alle slags bbliotek. Ikkje alle av dei er ekstroverte og utadvente, men alle har ein kjærleik til det dei held på med. Dette er personar eg er glad for å kjenne.

Bjørg Moltu, biblioteksjef i Stordal på Sunnmøre

Bjørg MoltuBjørg har eg kjent i mange år. Ho er representanten for den eine bibliotekaren i ikkje full stilling i ein særs liten kommune som får til det utrulege. Ikkje fordi ho på sitt bibliotek er betre stilt enn andre, men fordi ho har fantasi, kløkt og lidenskap til det ho held på med. I lag med mannen sin har ho til dømes utvikla eit multimøbel for bibliotek med liten plass, ho arrangerer stubbevandringar med innlagte diktpauser og ho har nettopp skrive ein artikkel i Scandnavian Library Quarterly. Bjørg er det levande personifiserte biblioteket i Stordalen. Eg har møtt ungdomar med stjerner i augene når dei snakkar om Bjørg og kor viktig ho har vore for dei i oppveksten på biblioteket. Bjørg og eg planlegg forresten litt lausleg ein meisterskap i daudmannsflyting, for der er vi meistarar båe to. Vi kan flyte lenge! Og vi trur derfor vi må ta ut nokre feriedagar, for dette kan ta tid.

Julekalender

«Den største gleda du kan ha, det er å gjere andre glad». Dette lærte vi som barn, dette skreiv vi til kvarandre i minnebøkene. At gleda handlar om å gi meir enn å ta i mot. Dette veit vi jo alle, men det siste døgnet har eg verkeleg fått syn for segn. I går skreiv eg om Ann-Britt Svane  i denne litt alternative julekalenderen på bloggen. Og det har eksplodert i tilbakemeldingar. Blogginnlegget låg berre ute ein halvtime før NRK Møre og Romsdal ringte, og i dag blei det intervju i morgonsendinga. Med fare for å høyrest koketterande ut; dette hadde eg verkeleg ikkje sett for meg. Det er jo så mange rare og innovative julekalendarar no om dagen, så eg kunne ikkje forstå at denne skulle vere så spesiell.

Moteordet «framsnakking»

Eg likar det ikkje. Eg får assosiasjonar til hjarte og smiley-invadering og ein type overflatisk venninneprat eg kan styre meg for. Men eg har alltid hatt som lita ei rettesnor i livet at kan eg seie noko positivt om nokon så gjer eg det. Så kvifor ikkje setje det i litt system når høvet byr seg. No har eg ferdigskrive alle dei tjuefire omtalene for tjuefire bibliotektilsette fram til jul. Og som eg har hatt glede av det! Eg var nok i ein stim i helga då NRK gjorde sitt til at eg vart regelrett overfløyma av gode tankar. Tv-en sto på med salmar frå fredag kveld, på igjen laurdag klokka åtte om morgonen. Med dette i bakgrunnen begynte eg på skrivinga. Eg skreiv og skreiv og innimellom sa eg til tvillingane mine «Den salmen, den kan eg utanat. Alle versa! Vi pugga salmar på skulen, vi. Kvifor puggast det ikkje lenger?? Pugg er undervurdert! Bei aus mit nach seit von zu! An auf hinter in neben über unter vor zwischen! Sjå, eg kan det fortsatt! Tyske preposisjonar på rams! Høyrer de??» Søndag føremiddag var tålmodet til den elles så tålmodige Tarjei (snart 15) i ferd med å renne ut: «Seriøst, mamma, kan eg få sjå litt langrenn no?» «Nei! Eg skal sjå sal…… Ok, ja, litt da». Men eg hadde planlagt at eg skulle synge/grine under «O, bli hos meg», og det fekk eg heldigvis til.

Denne første adventshelga var så fin. Salmeboka minutt for minutt, lysmesse i kyrkja for konfirmantane og skriving av vakre ord til kollegaer. Eg har blitt flinkare til å ikkje bry meg om grininga mi som blir meir påtrengande år for år. Den kjem uforvarande som når ein høgreist son står på talarstolen i kyrkja og les med ei djup røyst som vitnar om at han ikkje lenger er den vesle guten eg måtte stagge for å sitje i ro på ein kyrkjebenk. Han sto der og las, tydeleg og klart, i kvit konfirmantkappe. Den guten som jo nettopp er fødd. Tvillingsøster Ragnhild sto lenger nede i kyrkja med lyset sitt i lag med dei andre. Det er altså lysmesse, og kyrkja er kun opplyst av levande lys, og vi skal synge den vakre julesalmen «Det djupaste mørkret» av ålesundaren Arnfinn Haram. Den forholdsvis nye julesalmen eg håper skal vekse seg stor og mektig. Det er mest ikkje råd synge han, for no er klumpen i halsen nesten litt for stor.

Denne søndagen var Black Friday tilbakelagt, ein av dei amerikanske tradisjonane vi har importert, det vil seie handelsstanden har gjort det for oss. Ein annan amerikansk tradisjon vi derimot ikkje har importert er Thanksgiving. Import av takksemd er vel ikkje like enkelt å stille seg bak for den same handelsstanden. Men det var takksemda eg kjente på der i kyrkja: Takksemda over å få stå i det. Takksemda over å ha fått blitt snart ni år eldre enn mor mi, takksemda over at barna mine fortsatt har meg i liva sine, takksemda over at eg også har greidd å velje ein eksmann med omhu, takksemda for at han er den faren han er for barna våre, takksemd for solid utdanning, meiningsfylt jobb, takksemd for mine kjære søstre og folk som vil meg vel. Og takksemd over at eg kan skrive ektefølte ting om kollegaer over heile landet i ein adventskalender i førjulstida

Emil i Lønneberga og eg deler noko vesentleg her: «Dette gjorde jag av min godhet» sa Emil då han kyssa lærarinna.

Tankar

Kvar dag i desember vil eg trekke frem ein bibliotekar eller bibliotektilsett som byr på seg sjølve og er gode ambassadørar. Ikkje for at desse personane nødvendigvis har gjort noko stort og aktuelt no i haust, men rett og slett fordi dei er representantar for fine bibliotektilsette som gjer ein jobb kvar dag, på forskjellige geografiske stader, i alle slags bbliotek. Ikkje alle av dei er ekstroverte og utadvente, men alle har ein kjærleik til det dei held på med. Dette er personar eg er glad for å kjenne.

Jan-Egil Holter-Wilhelmsen, spesialbibliotekar på Horten bibliotek

IMG_3166.JPGTvillingforeldre finn kvarandre fort, og  får lett blodsband.  Jan-Egil og eg er ikkje noko unnatak. Vi veit at dei som klagar over våkenetter ikkje veit kva dei snakkar om! Vi som har/har hatt våkenetter i stereo, veit at det handlar om noko heilt anna. Det handlar til dømes om å bli drivne til vanvidd. Vi veit også at særleg tvillingar er laga veldig søte for at vi ikkje skal hive dei ut av vinduet i rein desperasjon. Eg oppdaga Jan-Egil då han skreiv i «Bibliotekaren» om sine tankar rundt bibliotekarrolla og biblioteka si framtid. Etter at vi blei venner på Facebook har eg blitt betre kjent med Jan-Egil, for han er av den sjeldne sorten som byr på seg sjølv utan å overskride privatgrensene. Eg har ofte blitt rørt over hans tankar kring farsrollene for dei tre jentene sine. Og eg har tenkt mang ein gong: Heldige jenter, men også heldige bibliotekbrukarar i Horten som har han på biblioteket i det daglege. Jan-Egil er ein fin fyr. Intet mindre.

Julekalender