Kvar dag i desember vil eg trekke frem ein bibliotekar eller bibliotektilsett som byr på seg sjølve og er gode ambassadørar. Ikkje for at desse personane nødvendigvis har gjort noko stort og aktuelt no i haust, men rett og slett fordi dei er representantar for fine bibliotektilsette som gjer ein jobb kvar dag, på forskjellige geografiske stader, i alle slags bibliotek. Ikkje alle av dei er ekstroverte og utadvente, men alle har ein kjærleik til det dei held på med. Dette er personar eg er glad for å kjenne.

Halvor Kongshavn, overbibliotekar på HumSam-biblioteket (UiO)

HalvorKongshavnKorleis Halvor er som bibliotekar anar eg ikkje. Men som sjef har eg blitt fortalt at han er perfekt. Eg kjenner Halvor gjennom hovudstyret til Norsk Bibliotekforening. Han er utdanna jurist, og var den som alltid visste svar på dei litt vanskelege juridiske spørsmåla vi av og til kom oppi. Han bidro til seriøs handsaming som ein særs dyktig pedagog og analytikar. Halvor var også mannen vi sloss om å sitje ved sidan av på juleborda og andre tilstelningar. Hadde vi ikkje ledd oss forderva av han tidlegare på dagen i styremøte, så fekk vi ein ny sjanse på kvelden, eller aller helst begge deler. Ein gong hadde Halvor satt seg på eit anna bord enn Anette Kure og meg, og latteren runga der vi sat utanfor og måtte sjå lengselsfullt inn. «Dei har det gøy vettu, for dei har Halvor!», sa vi. For Halvor er ein sånn mann du aldri får heilt nok av. Med hatt, cowboyboots og sjarmerande Haugesunds-dialekt var han liksom «innafor» same kva han måtte kome til å seie, og når Halvor måtte melde avbod til styremøte var det verkeleg trist.

 

 

Julekalender

Kvar dag i desember vil eg trekke frem ein bibliotekar eller bibliotektilsett som byr på seg sjølve og er gode ambassadørar. Ikkje for at desse personane nødvendigvis har gjort noko stort og aktuelt no i haust, men rett og slett fordi dei er representantar for fine bibliotektilsette som gjer ein jobb kvar dag, på forskjellige geografiske stader, i alle slags bibliotek. Ikkje alle av dei er ekstroverte og utadvente, men alle har ein kjærleik til det dei held på med. Dette er personar eg er glad for å kjenne.

Ann-Kristin Vik Fløtre, IKT-bibliotekar på Gloppen bibliotek

AnnKristinVikFløtreAnn-Kristin er sjølvaste Lucia-bibliotekaren! Ho og eg er kullingar frå Statens bibliotek- og informasjonshøgskole, men ho er også styremedlem i Norsk Bibliotekforening Sogn og Fjordane. Ann-Kristin er ein brennande bibliotekar som trur sterkt på det ho held på med. Anten det gjeld å redde bokbåten for n’te gong eller  nytenking rundt bibliotektenesta i Gloppen. For Ann-Kristin er ein formidlar. Kvart år er vi pluss minus ti studievenninner frå kullet av 1990 som møtast ei helg i september for å gå turar og vere i lag. Sist no i september sykla vi frå Horten til Åsgårdsstrand. Og det er ikkje den ting Ann-Kristin ikkje greier å fatte interesse for. Om det no er rare trær, syklar utan gir, kvifor Edvard Munch malte akkurat slik og ikkje slik, kvifor lyset på himmlen over vatnflata er akkurat slik no, osv.  Det er nok derfor ho er så opptatt av litteratur også. Og ho snakkar om det ho les. Heile tida. Til alle.  Og når vi andre er langt nedi vinglasa seint på kveld, så fortsetjer Ann-Kristin å snakke om det ho har lese. Og i notatlista mi på telefonen har eg fortsatt bokanbefalingar frå henne frå året før. For Ann-Kristin er bibliotekar døgnet rundt. Ho er nysgjerrig, vitebegjærleg og ho sluttar aldri å undre seg. Det er ei gåve å ha.

 

Julekalender

Kvar dag i desember vil eg trekke frem ein bibliotekar eller bibliotektilsett som byr på seg sjølve og er gode ambassadørar. Ikkje for at desse personane nødvendigvis har gjort noko stort og aktuelt no i haust, men rett og slett fordi dei er representantar for fine bibliotektilsette som gjer ein jobb kvar dag, på forskjellige geografiske stader, i alle slags bibliotek. Ikkje alle av dei er ekstroverte og utadvente, men alle har ein kjærleik til det dei held på med. Dette er personar eg er glad for å kjenne.

Tone Moseid, biblioteksjef ved Tønsberg og Nøtterøy bibliotek

toneMoseidTone har alltid vore eit bibliotekarideal for meg. Første gongen eg høyrde henne var under eit foredrag då ho var tilsett i Statens Bibliotektilsyn, og dei var i ferd med å bli nedlagt for å stå opp igjen som ABM-utvikling. Tone har framstått som særs kunnskapsrik, velartikulert, ein god rådgivar, eit godt korrektiv. Blir noko arrangert av Tone, så veit ein at ting er på stell, og at ingenting er overlatt til tilfeldigheitene. Ho framstår som like roleg og balansert. Sist eg høyrde henne var i Tønsberg bibliotek no i november som vert under konferansen «Mission Possible». Som ho sa ho som sat ved sidan av meg: «Ho utstråler tryggheit og ro». Og eg kunne ikkje vere meir einig. Tone er ein biblioteksjef som står støtt i rollen, Tone er noko å strekke seg etter. Både i framtoning, fagleg tyngde,  leiarstil og fordi ho er  ein særs hyggeleg og inkluderande person. Dessutan legg eg alltid merke til folk som har talegåver, og Tone er ein av desse.

Julekalender

Kvar dag i desember vil eg trekke frem ein bibliotekar eller bibliotektilsett som byr på seg sjølve og er gode ambassadørar. Ikkje for at desse personane nødvendigvis har gjort noko stort og aktuelt no i haust, men rett og slett fordi dei er representantar for fine bibliotektilsette som gjer ein jobb kvar dag, på forskjellige geografiske stader, i alle slags bibliotek. Ikkje alle av dei er ekstroverte og utadvente, men alle har ein kjærleik til det dei held på med. Dette er personar eg er glad for å kjenne.

Knut Slinning Bjørdal, bibliotekar på Ålesund bibliotek

Knut Slinning BjørdalKnut er umåteleg kunnskapsrik. Han kan alt som er verdt å vite om gamle kommunegrenser, kyrkjesokn, rettskrivingsnormalar, songskattar, folketeljingar, bygdebøker, skifteprotokollar,  matriklar, lyrikarar og stortingsmenn. Han held små foredrag på personallunsjar om si eiga arva gryteklutsamling, han har med sjølvlaga snop, avleggjarar frå hagen og han les bortgløymde og gøymde dikt som ein prest. Han er den fødte formidlar, og når han før jul les «Den heliga natten av Hjalmar Guldberg på originalspråket svensk,  så er alt som det skal vere.  Han har fått godt vaksne damer i sekstiåra på klassetreff til fnise henrykt når han etter eit kort resonnement finn fram til den gamle leseboka deira som dei kan mimre over.  Då eg blei innstilt som leiar av Norsk Bibliotekforening skreiv han: «Mariann er forfremja til herlegheita». Eg er takksam for å ha fått arbeidd i lag med han.

Julekalender

Kvar dag i desember vil eg trekke frem ein bibliotekar eller bibliotektilsett som byr på seg sjølve og er gode ambassadørar. Ikkje for at desse personane nødvendigvis har gjort noko stort og aktuelt no i haust, men rett og slett fordi dei er representantar for fine bibliotektilsette som gjer ein jobb kvar dag, på forskjellige geografiske stader, i alle slags bibliotek. Ikkje alle av dei er ekstroverte og utadvente, men alle har ein kjærleik til det dei held på med. Dette er personar eg er glad for å kjenne.

Stig Elvis Furset, rådgjevar på Buskerud fylkesbibliotek

StigElvisStig Elvis er «bibliotekaren frå helvete». Det sto lenge i signaturen hans etter at han hadde anbefalt teikneseriar for unge som var langt frå Anne Cath. Vestly for å seie det slik. Han er Elvis-imitator og blødande Brann-supporter, og opplever nok tunge tider om dagen. Første gongen eg helste på han laiv hadde eg nettopp vore på radioen og anbefalt ei barnebok av Astrid Lindgren. Eg elskar Astrid Lindgren, men då kvidde eg meg for å seie akkurat det til han (jada, eg skjemmast). Men eg måtte jo. Han var ikkje imponert, og han greidde vanskeleg å skjule det. Men det var ei nokså ukjent Lindgren-bok! Stig Elvis ville ikkje anbefalt Lindgren trur eg, men det er nok mest fordi han meiner andre fortener å bli løfta fram. Han elskar blod&gørr i bøker. Og han elskar nynorsk. Stig Elvis gifta seg med si kjære Mari i fjor. Sjølvsagt i Las Vegas. Sjølvsagt i ein kopi av Elvis Aaron Presley sin smoking. Stig Elvis, FTW!

Julekalender

Kvar dag i desember vil eg trekke frem ein bibliotekar eller bibliotektilsett som byr på seg sjølve og er gode ambassadørar. Ikkje for at desse personane nødvendigvis har gjort noko stort og aktuelt no i haust, men rett og slett fordi dei er representantar for fine bibliotektilsette som gjer ein jobb kvar dag, på forskjellige geografiske stader, i alle slags bibliotek. Ikkje alle av dei er ekstroverte og utadvente, men alle har ein kjærleik til det dei held på med. Dette er personar eg er glad for å kjenne.

Jorunn Skjelten, tidlegare biblioteksjef Sandøy bibliotek, Møre og Romsdal

JorunnSkjeltenJorunn var i mange år ein del av biblioteksjefkollegiet i Møre og Romsdal. No er ho pensjonist. Eg blei kjent med henne då ho inviterte til samling i Sandøy kommune for rundt ti år sidan, til den vesle øykommunen ute i havgapet lengst nord på Sunnmøre. Eg blei slått av kor open, raus og inkluderande ho var. Og ho var så stolt av heimplassen sin: «Folk lev gode liv her ute på desse øyane», sa ho. Det gjorde inntrykk på meg. Gode liv, ikkje noko meir dilldall. Eg veit at Jorunn har betydd mykje i unge folk sine liv, både som lærar, bibliotekar og lokalpolitikar. Ho er blant dei som bidreg til lokalsamfunnet, ein av desse eldsjelene som gjer små stader til levande samfunn berre ved at dei er tilstades i folk sine liv. Dei som ikkje bryr seg, men som bryr seg om. Jorunn er ein bauta, og eg blir alltid glad når eg får treffe henne.

Julekalender

Kvar dag i desember vil eg trekke frem ein bibliotekar eller bibliotektilsett som byr på seg sjølve og er gode ambassadørar. Ikkje for at desse personane nødvendigvis har gjort noko stort og aktuelt no i haust, men rett og slett fordi dei er representantar for fine bibliotektilsette som gjer ein jobb kvar dag, på forskjellige geografiske stader, i alle slags bibliotek. Ikkje alle av dei er ekstroverte og utadvente, men alle har ein kjærleik til det dei held på med. Dette er personar eg er glad for å kjenne.

Torbjörn Nilsson, biblioteksjef på Malmö stadsbibliotek

TorbjörnNilssonVi skal til utlandet! Torbjörn møtte generalsekretær Ann Berit og eg i Helsinki i mai under IFLA President’s Meeting. Vi var saman i tre dagar: Vi var på møter, besøkte råfine bibliotek, beundra finsk arkitektur, undra oss over alle tatoveringane vi såg på folk, drakk te, kaffi, vin, åt middag i lag, fortalte livshistorier, lo mykje, litt alvor. Under desse dagane var vi alltid einige om kva som var «jättebra» og kva som var «lite tråkigt».  Og Torbjörn er ein usedvanleg lett fyr å like! Vi tre blei ein slags konferanse-bestevenninnetrio.

Torbjörn tok i si tid også intitiativ til barne- og ungdomsfestivalen LitteraLund i nettopp Lund i Sør-Sverige, byen han bur i. Og Torbjörn har ei nydeleg Skåne-dialekt. Han er ein sånn mann du berre vil ta med deg inn på ein kafé, og etter ei stund seie dette til «Skal vi ikkje ta oss enda ein kaffi og prate litt til, Torbjörn?»  Og for eit lidenskapeleg kafémenneske som meg er dette noko av det finaste eg kan seie til nokon.

Julekalender

Kvar dag i desember vil eg trekke frem ein bibliotekar eller bibliotektilsett som byr på seg sjølve og er gode ambassadørar. Ikkje for at desse personane nødvendigvis har gjort noko stort og aktuelt no i haust, men rett og slett fordi dei er representantar for fine bibliotektilsette som gjer ein jobb kvar dag, på forskjellige geografiske stader, i alle slags bibliotek. Ikkje alle av dei er ekstroverte og utadvente, men alle har ein kjærleik til det dei held på med. Dette er personar eg er glad for å kjenne.

Oddmund Kårevik, barnebibliotekar på Enebakk bibliotek

oddmund KårevikOddmund har eg aldri møtt. Han er likevel ein kjær venn. Han maler vakre bilder, han har ein umiskjenneleg penn. Ein gong bretta eg mjølkekartongar, skreiv eit telefonnummer på og vann pengar til barnehagen til tvillingane mine. Derfor kjøpte eg eit bilde av Oddmund som heiter «Kvinna som bretta mjølkekartongar», fordi ho likna på meg, både i handling og utsjånad. Det heng i husværet mitt i Oslo, og eg er så glad i det bildet. På baksida, inn mot veggen, heng Oddmund si fine personlege helsing til meg. Oddmund er homofil. Og kristen. Noko av det siste han delte på Facebook var at han ville forklare seljaren av abonnement på Vårt Land om kvifor han ikkje ville abonnere. Fordi han blir lei seg av å lese debattsidene i avisa, fordi påkjenninga blir for stor når han må lese innlegg underskrivne med namn han kjenner.  Men da var seljaren snar å legge på.

Oddmund er elskverdig, deltakande, omtenksom,  sine venners venn og deler dei finaste songane han veit med meg på Spotify. Eg gleder meg til å treffe han og sjå han i augene.

Julekalender

Kvar dag i desember vil eg trekke frem ein bibliotekar eller bibliotektilsett som byr på seg sjølve og er gode ambassadørar. Ikkje for at desse personane nødvendigvis har gjort noko stort og aktuelt no i haust, men rett og slett fordi dei er representantar for fine bibliotektilsette som gjer ein jobb kvar dag, på forskjellige geografiske stader, i alle slags bibliotek. Ikkje alle av dei er ekstroverte og utadvente, men alle har ein kjærleik til det dei held på med. Dette er personar eg er glad for å kjenne.

 Rita Mundal, biblioteksjef i Lom

RitaMundalRita Mundal var ei eg kjente før eg møtte henne i levande live, og vi blei kjent gjennom Twitter og Facebook. Brave new world! Rita KAN sosiale medier, og ho er synleg, talefør, skrivefør og usedvanleg hyggeleg. Ho har i lag med sine kollegaer vist oss ein ny måte å drive eit lite bibliotek på. Derfor blei Lom bibliotek kåra til «Årets bibliotek» i 2012. Lom bibliotek er eit fyrtårn og noko å strekke seg etter. Rita og eg har også delt ein felles gåsehudseanse då vi i eit kvardagsleg lunsjlokale med masete akustikk delte opplevinga vår av lesinga om vesle Odin i «Juvikfolket» av Olav Duun.  Odin som blei sett bort av mora sju år gammal. Ikkje av mangel på morskjærleik, men av naud. Både Rita og eg har søner. Både Rita og eg tek i bruk dei store orda om kva litteraturen eigentleg handlar om. Det handlar først og fremst om erkjenninga av at vi ikkje står aleine. Når vi kan dele skjæringspunkta, når vi ser at at andre har sett det same som oss, da blir alt plutseleg meir verdifullt. Da blir det dobbelt sant. For Sigrid Undset sa at «…menneskenes hjerter forandrer seg aldeles intet i alle dager».

Vi er i ei anna tid fleire generasjonar tilbake, og sju år  gamle Odin skal setjast bort. Men på vegen dit går Rita og eg i lag med den vesle guten og mora hans.

Julekalender

Kvar dag i desember vil eg trekke frem ein bibliotekar eller bibliotektilsett som byr på seg sjølve og er gode ambassadørar. Ikkje for at desse personane nødvendigvis har gjort noko stort og aktuelt no i haust, men rett og slett fordi dei er representantar for fine bibliotektilsette som gjer ein jobb kvar dag, på forskjellige geografiske stader, i alle slags bibliotek. Ikkje alle av dei er ekstroverte og utadvente, men alle har ein kjærleik til det dei held på med. Dette er personar eg er glad for å kjenne.

Signe Thoresen, biblioteksjef i Dovre

Signe ThoresenSigne blei tilsett under sterk tvil som avdelingsleiar i vaksenavdelinga ved Ålesund bibliotek for nokre år sidan. Vi var i tvil fordi ho var så ung, og fordi ho hadde så lite røynsle. Å vere avdelingsleiar for eit såpass stort bibliotek kunne bli vanskeleg. Men Signe tok oss med storm. Ikkje berre med si vakre Dombås-dialekt, men med sin faglege tyngde og si store ro. Ho innførte kategorisering for delar av fagbøkene for vaksne , og dette var dramatisk! Garva bibliotekar med lang fartstid var sterkt i mot dette, men Signe sto fast. Like vennleg overbevisande. Ho er ein av mine mest vellykka tilsettingar nokon gong. Av same grunn gråt eg den dagen ho kom og sa ho ville heim til sitt kjære Dombås med den vesle familien sin. Og eg forsto at ein bibliotekar som Signe har ein berre til låns.

Julekalender